Klus en Hulp-ploegen

De zomer met alle voordelen, zoals warm weer en veel buiten, is veranderd in een herfstig seizoen en nog even dan begint de winter. Hoewel ik nu nog af en toe toch even buiten in het zonnetje zit met een kop koffie! De veranda is mijn favoriete plekje om even bij te komen van  alle perikelen die zich zo voordoen bij een Château in Frankrijk.

Bovenal is de veranda nu een prachtige plek geworden nadat Hans zich dit ‘project’ heeft ‘toegeëigend’ en alle golfplaten, de dakgoot die er half bij hing en alle gebroken glasplaten heeft verwijderd. Ja, nu is het een mooie en lichte plek geworden, waar je al snel lekker beschut in een zonnetje kunt zitten en heerlijk kunt genieten van het buitenleven. De veranda aanpakken had ik zelf op het lijstje van dingen die nog moeten gebeuren, maar die nog lang geen prioriteit hebben: een hele lange lijst van allemaal klussen, dat wel!

Nee, ik moet de chambres en de ‘salles de bain’ eerst op orde hebben en dan de hal en de overloop boven. De eetkamer en de keuken ook nog.. Pffff te veel om allemaal op te noemen. Dan zijn er ook nog de groene kamer en twee salons die nu niet gebruikt worden en natuurlijk nog de ‘verschrikkelijke’ kamer maar daar is geen vloer dus die blijft voorlopig een ‘no-go’ area.

Dus hoe ongelooflijk blij en verrast was ik toen Hans tussen neus en lippen door opperde, dat hij wel zin had om de veranda aan te pakken! Zooo ontzettend blij dat ik er sprakeloos van was. Niet echt een klus voor een verloren namiddag… Dat iemand zoveel tijd en energie wil besteden aan mij en mijn Château, dat vind ik wel heel bijzonder. Dat raakt me. Zo onbaatzuchtig, gewoon heel bijzonder!
Die veranda is dus klaar! We kunnen er nu van genieten en het maakt de aanblik en de eerste indruk van het Château wel een heel stuk aantrekkelijker!

Dat er mensen zijn die helpen, zomaar zonder meer, is een geweldige ervaring die me elke keer weer dankbaar maakt en sprakeloos. Hoe vaak kun je dankjewel zeggen en iemand oprecht je dankbaarheid uiten? Niet vaak genoeg.

Er zijn al zoveel hulpploegen geweest:
Er zijn mensen die met bijv. de tuin en het gras maaien geholpen hebben of op de knieën een vloer geboend hebben met steen was! Een boiler (ja, ook gekocht) opgehangen en aangesloten, mijn auto door de keuring gesleept en dingen gerepareerd! Behang afgestoomd en verf afgestoken en de meest vieze kamers schoongemaakt. En bovenal de moeite genomen hebben om naar mij toe te komen en mij te steunen en een hart onder de riem te steken door me moed in te spreken. Al deze vrienden en familie ben ik dus heel erg dankbaar en het doet me enorm veel dat ze er voor me zijn en hopelijk ook een beetje mee genieten van het Château mét vernieuwde veranda!

Behalve klus- en hulpploegen is er de afgelopen weken ook een andere ploeg (haha) geweest… De filmploeg van ‘ik-vertrek’ heeft de kou in het Château getrotseerd en ons een aantal dagen gefilmd om het kasteelleven in beeld te brengen.
Maar daarover volgende keer meer…

Boilers, badkamers en warm water

De verbouwing (door echte werkmannen) is nu over en uit!
Het grote werk met hakken, breken en slopen van muren is nu wel voorbij: meer laat het budget voorlopig gewoon niet toe! De badkamers zijn wonder boven wonder geïnstalleerd en wat rest is de afwerking. 
Wat nu nog gedaan kan worden aan klussen is mijn werk en voorlopig hoef ik me niet te vervelen. Gelukkig komen mijn zusjes en nichtje nog een paar dagen om te helpen, maar voor de weken erna heb ik het rijk (ongewild) voor mij zelf. Hopelijk komt er nog iemand helpen in de wintermaanden…

Wel een omschakeling, van alleen in de koude winter en voorjaarsweken waarin er wel gezelschap was van mijn zonen en van Rutger maar toch ook veel dagen in mijn uppie, naar 8 man, vrienden en werklui, in de zomer maanden! Het gezelschap van vrienden wisselde zich af in samenstelling! Zoveel mensen over de vloer gaf me wel het gevoel dat het kasteel weer tot leven kwam: dit is waar het chateau voor bedoeld is en zo had ik het in mijn hoofd! 
Soms ben ik toch weer een aantal dagen of weken alleen met het chateau. We leren elkaar goed kennen!

De grote badkamer was het meeste werk, omdat daar de muur gesloopt moest worden en de verrassing van de aangetaste balken tevoorschijn kwam! Dat was een onverwachte tegenvaller die extra tijd en geld kostte. 
Eerlijk gezegd had ik ook niet goed nagedacht over de warm water voorziening t.o.v. de reeds aanwezige boiler. Dus ook niet gerekend op de aanschaf van nog een boiler! Zo grootschalig heb ik ook nog niet eerder verbouwd tenslotte.
Ik was al lang ontzettend blij dat ik niet met een half afgeleverde badkamer bleef zitten. Ik zag het al voor me: leuke vloer, geen wc, halve douche, mooi bad op pootjes, maar geen warm water! 
Nou daar komen natuurlijk geen betalende gasten een kamer boeken. 
Oké, dan maar aan de slag en de klussen doen die al mogelijk zijn en hopen dat ik in het aankomende voorjaar wel budget heb gespaard om een boiler van 200 liter aan te schaffen. Deze moet dan ook nog opgehangen en aangesloten worden.
Als er iets is wat ik geleerd heb, dan is het wel dat het geen zin heeft om je daar nu alvast heel druk over te maken…

… en nu gebeurt het als vanzelf en heb ik vroegtijdig het mooie cadeau ineens van mijn man Rutger gekregen!
De boiler is inmiddels geïnstalleerd door Rutger samen met lieve en heel handige vrienden!
Nu kunnen er kamers geboekt worden met eigen badkamer vanaf begin april 2020!  ????

Balken, steunbalken, stempels en boomstammen

Pfffff! De balken moesten worden opgehaald bij de zagerij ‘Labatut’ en veilig au chateau gebracht worden! Door de werkmannen en met de eigen ‘bus’.
Ik ging natuurlijk ook mee en moest mezelf tijdens dat ritje wel onder controle houden met het mantra ‘loslaten’. Wat dan weer juist niet op de balken sloeg, maar op mijn angst dat ze eraf zouden kunnen vallen! 
De grote bus van de werkmannen heeft het prima doorstaan en de balken zijn door een van de mannen, staand op de bus, via het raam naar boven getild! De andere twee mannen stonden boven in de raamopening om de balk binnen te loodsen. Ik durfde niet te kijken, want was veel te bang dat er iets vreselijk mis zou gaan!
Stel je voor dat de balk te zwaar zou blijken te zijn om door de werkmannen naar binnen te hijsen en er daardoor iemand gewond zou raken! Of de bus beschadigen of… er waren allerlei scenario’s denkbaar. De een nog zorgwekkender dan de ander. Maar gelukkig is alles uitstekend verlopen, wel met de nodige zweetdruppels en heel veel gesteun en gekreun! Het leek net de Wimbledon finale dames!!

Nadat de balken dus eenmaal veilig binnen waren op de eerste verdieping, kon het hakken en boren in de muur beginnen: het gat naast de bestaande balk moest groter gemaakt worden om de nieuwe balken in de muur te metselen. De muren bestaan uit stukken graniet/steen en zijn, zoals graniet eigen is, keihard. Dus dat boren en hakken was een angstaanjagend en oorverdovend gebeuren!
De balken moesten opnieuw ingemetseld worden en tijdens het drogen van het cement ook ondersteund worden om netjes op hun plaats te blijven.
Daarvoor heb je een zgn. ‘stempel’ nodig die je onder de balk plaatst. Alleen hadden we die niet even zo op voorraad dus werd er driftig naar een alternatief gezocht!

De werkmannen liepen rond het kasteel en zochten een geschikte oplossing en stelden vervolgens de vraag aan mij: kunnen we een boompje in jouw bos omzagen? Haha een boompje omzagen? Ja hoor, natuurlijk mag dat. Zeker als dat de oplossing is voor het stempelwerk. Ik dacht hij gaat een paar bomen omzagen dus dat duurt wel een tijdje, maar nee hoor, na 5 a 10 minuten kwamen de mannen met een mooi recht boompje op de schouder weer uit het bos wandelen! Het was verbazingwekkend hoe vindingrijk deze werkmannen zijn! Daarnaast zag het er ook echt heel komisch uit zo’n man met een boomstammetje op de schouder. Dus dat probleem was snel opgelost.
De balken konden nu goed gesteund, netjes in het cement drogen: 4 stammetjes per balk. Het zag er romantisch uit zo’ n berkenstammetje met her en der een paar blaadjes.
Daarna werden de andere balken ook netjes ondersteund door de zelfde stammetjes.

Na alle balken en boomstam perikelen kon de vloer verder met mooie travertin tegels gelegd worden en begon de grote badkamer echt op een badkamer te lijken.
Het bad kon na het drogen van de vloer ook geplaatst worden. Ik werd hier zo blij van!!!
Alleen jammer dat we geen warmwatervoorziening hadden, omdat een nieuwe boiler echt niet meer in het budget paste en de boiler beneden, voor de andere badkamer, niet voldoende capaciteit had.
Daar werd ik natuurlijk weer minder blij van…

De verbouwing is begonnen!!!

– go to English version –

Eindelijk begint het echte werk: ik heb zo mijn ideeën over hoe het moet worden maar kan dat ook?
Er is nu namelijk maar 1 wc en die is op de eerste verdieping : daar komt dus een nieuwe badkamer.
En er is maar een badkamer: op de begane grond (zonder wc).
We, mijn vrienden en ik, overleggen met de werkmannen over de juiste volgorde van het slopen van het oude en het aanleggen van de nieuwe badkamers.
Er wordt nagedacht over hoe we toch nog gebruik kunnen maken van wc en douche tijdens de verbouwing, want zonder wc is ook niet prettig met 8 man/vrouw!

En dan begint het grote boren, drillen en slopen en zitten er ineens gaten in plafonds en muren! En dat zijn vooral hele grote gaten…
De spanning stijgt, want we weten niet wat we allemaal gaan tegenkomen.
Hoe is het gesteld met de septic tank, waar ligt ie precies en hoe lopen alle afvoer buizen?
Buiten lijkt het of sommige buizen zijn afgebroken of in het niets eindigen en geen functie hebben. Maar waar loopt het wc spoelsel dan naartoe?
Er zijn deksels van tanks te zien maar het zijn er zoveel dat het ook niet logisch te verklaren is. 

Na enig graafwerk en het openen van de oude wc afvoer blijkt dat de afvoer buis gebroken is en dat de wc leegloopt in de muur en de kamer eronder.  
Deze kamer heeft veel schade opgelopen door termieten en de vloer is  compleet ingezakt! Zo troffen we de kamer aan tijdens de eerste bezichtiging dus het is kennelijk een langer bestaand PROBLEEM!
Nu blijkt dat de oude afvoer van de wc gebarsten is waarschijnlijk door verstopping.
De inhoud loopt nu deels in de muur en deels in de kamer met de ingezakte vloer! Oorspronkelijk de ‘bibliotheek’ maar nu ook wel de ‘verschrikkelijke kamer’ genoemd, die naam is dus dubbel en dwars verdiend!

En dan nog elektra: een wirwar van draden soms aan elkaar geknoopt,  soms draden in oude buizen, vreemde stopcontacten voor hele kleine stekkers waar gewone of geaarde stekkers dus niet passen.
Dan hebben we het even niet over de verschillende dozen waar niet eens een behuizing of ‘deksel’ omheen zit en je zo de kluwen met draden ziet die er beangstigend bloot uitzien. Als de boiler aanstaat kan de wasmachine niet aan en de stroom is al een aantal keren uitgevallen: kortsluiting of iets van dien aard! Om de hoofdschakelaar van de stroom weer aan te zetten moet je wel naar het bijgebouw ongeveer 20 meter verderop. Niet iets wat je bijvoorbeeld in je eentje in het donker zou willen doen!
Dat gebeurde natuurlijk net toen ik in februari in mijn eentje achterbleef.
Rutger en mijn zoons waren nog geen uurtje vertrokken naar Nederland en alle stroom viel uit.
Toch wel lichte paniek die dan uitbreekt. Waarom nou net nu ik alleen ben!? maar gewapend met de sleutel van het bijgebouw en een zaklamp bleek dat probleem makkelijk op te lossen.

Zo makkelijk zijn niet alle problemen op te lossen helaas… Bij het slopen van het plafond van de oude wc en de kamer ernaast blijken deze balken ook flink aangetast door termieten! Dat vermoeden hadden we natuurlijk ook wel, maar je hoopt altijd dat t meevalt. Daar moest nu een oplossing voor komen: aan beide zijden van de balken een steunbalk die op de dikke kasteelmuren moet rusten. Dat betekent op zoek naar balken van het formaat 480 cm lang 28 cm hoog en 8 cm breed en dan 4x graag.
Wordt dit het grote probleem dat de rest van mijn budget gaat opslokken?? Iedereen heeft er zo zijn gedachten over: balken zijn ontzettend duur!  Eerst moeten we nog een bedrijf vinden dat deze balken kan leveren.
Dat blijkt ineens eenvoudig: er zit een Houtzagerij vlakbij Neuvic, het dichtstbijzijnde dorp! Een Fantastisch bedrijf, met een indrukwekkende stoere vrouw aan het hoofd, maar bij het bestellen van de balken blijkt dat eiken balken niet zomaar leverbaar zijn, dus worden het balken van Douglas hout. We kunnen het ons niet permitteren om 4 weken te wachten, dat zou de verbouwing veel te veel vertragen. En dan natuurlijk de kosten. In spanning wacht ik af wat het bedrag voor het op maat zagen van de balken gaat worden: als het meer dan duizend euro is dan moet ik iets gaan schrappen in mijn plannen!

Gelukkig valt het bedrag wat de vrouw noemt enorm mee, of is dat voor 1 balk?
Nee, voor alle vier! Ik voel me enorm opgelucht en vrolijk: het komt vast allemaal goed. Ze moeten nog wel op maat gezaagd worden. Wanneer worden ze geleverd?  
“Le semaine prochaine”  oftewel ik bel u volgende week….
We moeten maar hopen dat ze op de afgesproken tijd ook echt geleverd worden en dat we ze op het Chateau zien te krijgen en daarna ook nog naar de eerste verdieping… Dat gaat niet mee vallen denk ik.

Het klinkt zo romantisch…

– go to English version –

Het klinkt zo romantisch: een echt Frans chateau kopen, een heus kasteel!
Het wordt al iets minder romantisch als je weet dat er nogal wat schade is aangericht door termieten, vocht en lekkage! Nog minder romantisch als je weet dat ik toch heel veel zelf zal moeten doen met een minimaal budget…
Want ja, dat chateau moet behoorlijk opgeknapt en er moeten nog heel veel klussen geklaard worden voordat mijn droom om een B&B te beginnen en vooral lekker te koken voor mijn lieve gasten, werkelijkheid wordt…
Toch zie ik de toekomst meestal door een roze bril.

Oké, niet op de momenten dat het somber grijs weer is en ik ‘s avonds al vroeg gedwongen binnen zit! Dan is het wel lastig en best eenzaam.
Of als het echt hard regent en ik mezelf moet dwingen om de immense zolder te inspecteren op lekkages.
Of in de kamers, die ik nu zoveel mogelijk vermijd omdat het er zo ongelofelijk onaangenaam is met vocht en een wiebelige vloer. Dan ben ik bang voor alle mogelijke problemen die misschien nog komen en waarvoor mijn budget voorlopig geen oplossing gaat bieden.

Maar met mijn roze bril op droom ik van opstellingen voor de badkamers met een bad op pootjes, een originele wastafel op een brocante kastje en echte Franse plavuizen ofwel tomettes.

Ondertussen vraagt iedereen hoe het met de verbouwing is… Maar ik ben, op behang verwijderen en verf afbranden na, nog niet echt begonnen! Ik ben nog in het ‘roze-bril-stadium’ van dromen hoe mooi het allemaal KAN worden!!

Hoe het allemaal begon…

– go to English version –

Hoe het allemaal begon… Oftewel “Er was eens… een kasteel te koop” of zoals de Engelse site vermeldde “chateau in need of restoration”.
Rutger, mijn man, stuurde mij deze mail met de begeleidende tekst:  kasteeltje 33 km ten noordwesten van Bergerac, is wel een opknappertje!

Als dat niet een uitnodigende tekst is voor iemand, die al jaren droomt van een Maison en France, een droom om een heel nieuw en ander leven te beginnen! Een leven in Frankrijk met mooi weer, meer natuur en lekker veel buiten!

Ik droomde over het starten van een Chambres d’Hotes (Bed and Breakfast) en bovenal Table d’Hôtes (gastenmaaltijden) zodat ik mijn liefde voor koken en lekker eten kon delen met anderen. Ik was niet weg te slaan bij “Ik vertrek”, vooral als het over Frankrijk ging.

De foto’s op de site van de Engels / Franse makelaar laten een wat somber en verwaarloosd gebouw zien, maar wel met twee veelbelovende torentjes. Hmmmm, is dit wel wat we zoeken??
Het heeft wel mijn nieuwsgierigheid gewekt en ik weet Rutger te overtuigen om een afspraak, ofwel Rendez-vous (RDV) te maken voor een bezichtiging.

Januari 2018 bekijken we voor de eerste keer het chateau en ik denk nu dat ik toen al direct verkocht was. Wat een unieke kans! Een echt kasteel en zo’ n 6 hectare land erbij! Niet dat ik toen enig besef had van de omvang van een hectare, maar in elk geval veel grond dus geen buren op minder dan zeg maar 50 meter.Inmiddels weet ik dat een hectare 100 bij 100 meter is , dus 10.000 m2. Maar het gevoel erbij is nog steeds vreemd.

Het was een saaie regenachtige dag toen we voor het eerst het chateau bezochten. Bij de eerste aanblik was ik al onder de indruk: echte torentjes, prachtige luiken en een schitterende veranda met bordestrap. Maar het kasteel zelf zag er grauw en grijs uit. Binnen kwamen we ogen te kort: het hele pand was volgestouwd met van alles en nog wat. Stapels boeken, tijdschriften, kleding, schoenen, meubeltjes en schoonmaakmiddelen!
Wat erger was, de trap naar boven stond blank met water, alle treden waren met plasjes water bedekt en het water droop van de eerste verdieping naar beneden. Het dak lekte!
Aangekomen in de keuken was meteen te zien welke enorme schade de termieten hadden aangericht in de balken. Gaten van wel 20 bij 30 cm.
Toch heeft de aanblik van het rommelige kasteel mij getroffen. Het Chateau had met z’n 10 kamers en prachtige oude vloeren een echte wauw factor in mijn ogen. Dezelfde week zijn we voor een tweede bezichtiging geweest voordat we weer naar Nederland terugreden.

Maar ineens was daar de crisis : Rutger wilde niet permanent in Frankrijk wonen en al helemaal niet een kasteel kopen. In het hele proces bleken we elkaar behoorlijk kwijtgeraakt te zijn. Ik wilde door met het onderzoeken van de mogelijkheden om het kasteel te kopen en rendabel te maken en Rutger was absoluut tegen het hele idee. Uiteindelijk besloot ik het dan maar in mijn eentje te kopen. Ik wilde een groots avontuur in mijn leven voor het te laat was. Dat het uiteindelijk gelukt is, mag een wonder heten, het was geen makkelijk proces (ondanks de crisis: met enige hulp van Rutger).

Inmiddels ruim een jaar later zit ik op dit moment alleen in mijn chateau. Rutger is net vorige week terug naar Nederland en 2 dagen geleden is mijn vriendin en schoonmaak wervelwind, ook teruggevlogen.
Daar zit ik dan de komende 4 weken in mijn uppie in dit grote huis. 
Best wel moeilijk en af en toe komen er zelfs een paar tranen. Natuurlijk vraag ik me ook wel met enige regelmaat af: “Waar ben ik aan begonnen?”

Maar…. het is eind maart, ik ben heel veel buiten, binnen is het 16 en buiten in de schaduw, op de veranda, 21 graden! Dat maakt een hoop goed…